Atlas rentgenowski chorób reumatoidalnych narządu ruchu - Włodzimierz Leo - książka wyd. 1977

Opis

Promienie rentgena zostały odkryte w roku 1895 przez Wilhelm Conrad Roentgen.

W 1901r. dostał za to odkrycie nagrodę Nobla.

Badając właściwości promieni katodowych , Roentgen spostrzegł, że leżący w pobliżu rury katodowej ekran pokryty platynocyjankiem baru świecił wtedy, kiedy rura katodowa była czynna.

Roentgen przysłonił ekran czarnym papierem, lecz ekran także świecił.

Klisza fotograficzna owinięta w czrny papier także uległa prześwietleniu.

Promieniowanie to przechodzi przez szkło, przez czrny papier i przez wiele ciał, które są nieprzeźroczyste dla światła.

Roentgen odkryte przez siebie promienie nazwał promieniami X, a później nazwano je promieniami Roentgena. Wytwarzanie. Do wytwarzania promieni X służą dwie lampy: jonowa lampa rentgenowska oraz lampa Coolidge’a z żarzoną katodą,która służy do wytwarzania elektronów swobodnych za pomocą zjawiska termoelektrycznego. Jonowa lampa rentgenowska jest bańka szklana,kulista o średnicy kilku lub kilkunastu cm, wypełniona gazem o ciśnieniu kilku dziesiątych Pa.

W bańce znajdują się trzy elektrody metalwe:płytka glinowa K, która ma kształt wklęsłej miseczki o środku krzywizny w środku bańki i stanowi katodę, anoda A, która jest połączona metalicznie (zamyka obwód prądowy dla elektronów) z trzecią elektrodą T zwaną antykatodą.

Jest to blaszka z trudno topliwego matalu;znajduje się dokładnie w środku bańki i jest ustawiona pod kątem 45 do osi bańki.