Methods in pharmacology - Colin F. Chignell - książka wyd. 1972

Opis

Nauki eksperymentalne opierają się na metodach technicznych. W przypadku farmakologii klinicznej często stosuje się metody opracowane przez inne dyscypliny, takie jak chemia analityczna (np. Wysokosprawna chromatografia cieczowa, chromatografia gazowa, spektrometria masowa), biochemia / biologia molekularna (np. Test radioimmunologiczny / ELISA, Southern / Western blotting, sekwencjonowanie PCR / DNA), fizjologia (substytuty funkcjonalne, takie jak ciśnienie krwi, wymuszona objętość wydechowa w ciągu 1 sekundy i specyficzne przewodzenie w drogach oddechowych), psychologia (stany subiektywne, takie jak senność i nastrój oraz obiektywne pomiary, takie jak czasy reakcji), statystyki (np. populację analiz PK-PD), epidemiologię (np. przeżycie), ekonomię (lata życia skorygowane o jakość) i tak dalej. Jednak mierzenie efektów działania narkotyków u człowieka stanowi odrębne wyzwanie i jak już wcześniej wspominaliśmy [1 ], proponujemy opublikowanie w czasopiśmie nowej serii metod, które analizują, co można zrobić, aby zmierzyć różne rodzaje skutków ubocznych za pomocą współczesnych metod. Tymczasem kilka artykułów opublikowanych w tym numerze ilustruje szeroką rolę farmakologii klinicznej jako źródła narzędzi, zarówno w medycynie translacyjnej [ 2 ], jak i w szerszej dziedzinie farmakoepidemiologii. Tematem przewodnim jest przydatność powiązanych badań na sąsiednich poziomach skali biologicznej i złożoności, na przykład narządu narządów, narząd nieuszkodzonego człowieka, osobnicza ekspozycja na pacjenta.