Uchwały komitetu centralnego polskiej zjednoczonej partii robotniczej - Praca Zbiorowa - książka historyczna wyd. 1975

Opis

Komitet Centralny Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (KC PZPR) – organ kierowniczy Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (PZPR) w latach 1948–1990; najwyższa władza PZPR między zjazdami, kierująca całokształtem pracy partii.

Komitet Centralny był najwyższą władzą PZPR między zjazdami, kierującą pracą partii i w efekcie – kraju. I sekretarze KC PZPR (do 1954 Sekretarze Generalni PZPR) byli de facto najważniejszą osobą w państwie w czasach Polski Ludowej.

Komitet Centralny był powoływany na zjazdach partii. Powoływał Biuro Polityczne KC i Sekretariat KC, a także inne organy pomocnicze partii.

Biuro Polityczne kierowało pracą Komitetu Centralnego między posiedzeniami plenarnymi, odbywającymi się nie rzadziej niż raz na cztery miesiące.

Sekretariat KC kierował pracą bieżącą, głównie w dziedzinie organizowania kontroli wykonania uchwał partii i doboru kadr.

Komitetowi Centralnemu podlegały komitety wojewódzkie PZPR, które kierowały komitetami powiatowymi/miejskimi/zakładowymi, miejsko-gminnymi i gminnymi PZPR.