MRP-220 Grey 032 – Modern Swedish AF

Opis

Szwedzkie zaangażowanie do II wojny światowej nastąpiło, gdy skandynawscy sąsiedzi: Dania i Norwegia, zostali zaatakowani czyli 8 kwietnia 1940 roku. Do tego momentu szwedzka polityka utrzymywała front dyplomacji i nieagresji wobec każdej ze stron. Nawet pomimo faktu ataku na Polskę. W 1940 roku Szwecja rozpoczęła szybką rozbudowę sił zbrojnych. Nie było to jednak łatwe gdyż na całym świecie przemysł wojskowy był już zakontraktowany. Szwecja doświadczyła tych problemów na własnej skórze. Zamówienia amerykańskich samolotów Seversky EP-3 i Vultee 48C Vanguard zostały anulowane. Ograniczona dostępność lepszych maszyn spowodowała zakup konstrukcji włoskich: Reggiane Re2000 Falco i Caproni Ca313. Pilna potrzeba wdrożenia do użycia spowodowała, że samoloty były przemalowywane tylko w niewielkim zakresie. W efekcie szwedzkie oznaczenia narodowe i taktyczne zostały naniesione na istniejący włoski kamuflaż, a samoloty te latały w ten sposób przez całą wojnę. Oryginalny szwedzki kamuflaż był ciemnozielony na jasnoniebieskim spodzie. Stosowano go na innych typach, które były dostarczane bez malowania, np. niemieckie bombowce torpedowe He-115 i lokalnie budowane licencyjne amerykańskie bombowce nurkujące Northrop Gamma. Znaki przynależności państwowej były początkowo jednolicie błękitnymi kółkami z trzema szwedzkimi koronami w kolorze żółtym nałożonymi na siebie. Znajdowały się one na górnej powierzchni skrzydeł, a także pod skrzydłami i po bokach kadłuba. Po bokach umieszczano również numer jednostki, który był zwykle w kolorze czarnym. Na płetwie, na sterze kierunku, malowano duży biały lub żółty numer taktyczny, podobnie po bokach nosa lub osłony silnika. Trzy- lub pięciocyfrowy numer seryjny malowany był małymi, czarnymi cyframi i umieszczano go tuż przed statecznikiem. W niektórych przypadkach na boku samolotu znajdowało się również godło skrzydła. W 1944 r. wokół niebieskich kółek pojawił się żółty pierścień, a w większości przypadków numer skrzydła na kadłubie również zmienił kolor z czarnego na żółty. Pod koniec wojny w Europie, numery taktyczne zostały zastąpione literami w tych samych pozycjach, przy czym litery te miały różne kolory w zależności od przydziału do eskadry. W latach pięćdziesiątych zmieniono zasady oznakowania i malowania samolotów. Były to już w większości samoloty odrzutowe typu Vampire oraz krajowe SAAB 29 i 32. Samoloty te pozostawały w kolorze aluminium. Ciekawostką jest, że styl ten zapoczątkowały P-51D zakupione od USAAF w 1945 roku. Oznaczenia na nich pozostały jednak zgodne z wcześniej opisanymi stylami. Kolejne generacje samolotów myśliwskich zaczęły powracać do oznaczeń w postaci numerów taktycznych zamiast liter. Samoloty takie jak all-weather fighter SAAB J32 Lansen, SAAB J35 Draken nigdy nie nosiły liter. W latach sześćdziesiątych ponownie wprowadzono kamuflaż. Najpierw zastosowano stary schemat ciemnozielony na jasnoniebiesko-szarym lub nawet na niepomalowanym aluminium (Lansen), ale później zastosowano całkowicie zieloną barwę. Około 1961 roku, począwszy od samolotu J35 Draken, wprowadzono standard malowania z ciemną zielenią przeplataną, prawie niebieskawą szarością na jasnoszarym kolorze spodnich powierzchni. Numer seryjny nadal umieszczany był na tylnych bokach kadłuba. Składał się on teraz z pięciu cyfr, z których dwie pierwsze oznaczały typ i tak na przykład 29 dla SAAB 29 Tunnan, 32 dla Lansesn i 35 dla Draken. Kolejna duża zmiana nastąpiła w 1972 r., kiedy to nowo dostarczone samoloty otrzymały czarne numery. Były to myśliwce bombardujące SAAB AJ37 Viggen, które od 1976 roku przybrały swój słynny wielobarwny schemat. Pod koniec lat 80. samoloty JA37 zostały ponownie przemalowane, tym razem na kolor jasnoszary. Numery skrzydeł i numery seryjne stały się wtedy kontrastowo czarne, podczas gdy numery taktyczne często były w kolorze pomarańczowym dla zwiększenia widoczności w czasie pokoju. W przypadku wybuchu wojny samoloty miały być w całości przemalowywane na kolor czarny lub ciemnoszary. Gdy w połowie lat 90-tych do produkcji weszły samoloty JAS 39 Gripen, zaprzestano umieszczania numerów jednostek na kadłubach. Po raz pierwszy numery taktyczne odzwierciedlały numer seryjny, nie będąc już numerem jednostki. Stały się one również ciemnoszare, a nie czarne, a słabo widoczne oznaczenia narodowe w równie ciemnoszarym kolorze zastąpiły jaskrawoniebieskie i żółte.