Normalizacja środowiska społecznego osób z niepełnosprawnością intelektualną - Amadeusz Krause - książka wyd. 2010

Opis

Z recenzji wydawniczej: Autorzy recenzowanej książki, włączając się w szeroki obszar dyskusji dotyczącej normalizacji środowiska życia osób niepełnosprawnych, koncentrują swoją uwagę teoretyczną i badawczą na dorosłych osobach z niepełnosprawnością intelektualną. Warto docenić ten fakt, gdyż dorosłość osób z niepełnosprawnością intelektualną "upomina się" o naukowe zainteresowanie. Nic więc dziwnego, że pracę tę przyjęłam ze szczególną radością i aprobatą. Po jej przeczytaniu nie mam wątpliwości, że spełnia ona ważny cel: uzasadnia konieczność rozpoczęcia nie tylko dyskusji nad praktycznymi rozwiązaniami w zakresie pomocy dorosłym osobom z niepełnosprawnością intelektualną, ale także szybkich zmian na tym polu. Dodam, że problemowe (przekrojowe) zorientowanie Autorów w korzystaniu z literatury sprawia, że opracowanie może być inspiracją dla wartościowych badań w przyszłości. Zamysł książki zamyka się w trzech częściach, które poprzedzone zostały wprowadzeniem (wraz z ustaleniami metodologicznymi), a zrekapitulowane zakończeniem odsłaniającym iluzje i pułapki społecznej troski. Szeroko zarysowane konteksty życia osób niepełnosprawnych stanową oś części I. W części II uwaga skoncentrowana jest na środowisku instytucjonalnym i rodzinnym. Walorem tego fragmentu pracy jest ukazanie osobistej perspektywy osób z niepełnosprawnością intelektualną. Ta część opracowania powinna jednoznacznie przekonywać wszystkich nieprzekonanych o wadze prowadzenia tego typu badań. Część III zawiera ustalenia badawcze skupiające się na życiu osób z niepełnosprawnością intelektualną w kontekście podstawowych obszarów normalizacji - sytuacji mieszkalnej, zawodowej oraz sytuacji społecznej. (...) Doceniam całość recenzowanej książki i wyrażam przekonanie, że będzie ona budzić zainteresowanie czytelników. Intelektualne intencje, które odczytuję w jej treści, to umacnianie emancypacyjnego nurtu w pedagogice specjalnej, jak i wzbudzanie wielorakich sił, by maksymalnie mógł się realizować potencjał rozwojowy osoby z niepełnosprawnością intelektualną. dr hab. Sławomira Sadowska.