AK 11737 WWII IJN Aircraft Colors Set

Opis

Farby modelarskie serii tzw. 3-ciej generacji. Farba jest gotowa do bezpośredniego użycia zarówno do malowania pędzlem jak i aerografem. Każdorazowo przed użyciem należy wstrząsnąć buteleczką przez około minutę by wymieszać zawarty pigment. Farby te charakteryzują się wysokim poziomem zawartości pigmentu. Malowanie pędzlem wymaga rozcieńczenia w niewielkim stopniu, malowanie aerografem wymaga rozcieńczenie z większą ilością rozcieńczalnika, tak by uzyskać konsystencję mleka. Pojemnik o pojemności 17ml. Pomocnym ułatwieniem jest miejsce na górze opakowania przeznaczone na kroplę farby i łatwą późniejszą identyfikację koloru. Na początku wojny na Pacyfiku Cesarska Japońska Marynarka Wojenna posiadała najpotężniejsze siły lotniskowe na świecie, dzięki połączeniu doskonałych okrętów, dobrze zaprojektowanych samolotów i świetnie wyszkolonych lotników. Lotnictwo Marynarki Wojennej składało się z pięciu flotylli lotniczych. Japończycy posiadali łącznie dziesięć lotniskowców: sześć lotniskowców floty, trzy mniejsze lotniskowce i jeden lotniskowiec treningowy. W 1941 roku utworzono Pierwszą Flotę Powietrzną, która skupiła lotniskowce marynarki wojennej w jedną potężną jednostkę uderzeniową. W ciągu pierwszych sześciu miesięcy wojny japońskie lotnictwo morskie odniosło spektakularny sukces.7 grudnia 1941 r. Kido Butai – grupa uderzeniowa zaatakowała Pearl Harbor, paraliżując amerykańską Flotę Pacyfiku poprzez zniszczenie ponad 188 samolotów kosztem 29 maszyn. 10 grudnia japońskie bombowce lądowe operujące z baz w Indochinach, były również odpowiedzialne za zatopienie HMS Prince of Wales i HMS Repulse, co było pierwszym przypadkiem zatopienia okrętów w wyniku ataku z powietrza, gdy znajdowały się pod wodą. W tych bitwach japońscy weterani wojny w Chinach dobrze radzili sobie z niedoświadczonymi pilotami alianckimi latającymi na przestarzałych samolotach. Jednak ich przewaga nie utrzymała się. W bitwie na Morzu Koralowym, bitwie o Midway i ponownie w kampanii na Guadalcanal, Japończycy stracili wielu pilotów-weteranów. Ponieważ japoński program szkolenia pilotów nie był w stanie zwiększyć tempa, nie można było ich zastąpić. Tymczasem amerykański program szkolenia pilotów rósł w siłę. Amerykański przemysł lotniczy szybko zwiększył produkcję nowych konstrukcji, które sprawiły, że ich japońscy przeciwnicy stali się przestarzali. Badania rozbitych lub zdobytych samolotów japońskich ujawniły, że swój znakomity zasięg i zwrotność osiągnęły one bez pancerza w kokpicie i samouszczelniających się zbiorników paliwa. Testy w locie wykazały, że traciły one zwrotność przy dużych prędkościach. Amerykańscy piloci byli szkoleni, by wykorzystać te słabości. Od 16 grudnia 1941 do 20 marca 1945 roku ofiary śmiertelne lotnictwa IJN wyniosły 14 242 załogi lotnicze.