Aleksander Puszkin - Wiktor Woroszylski -kto Zabil

Opis

UWAGA- JEŚLI W PARAMETRACH SĄ RÓZNICE DATY, STRON, WYDAWNICTWA ITP. PATRZ ZAWSZE NA OPIS oferty ON JEST NAJWAŻNIEJSZY.

OPISAutorWiktor WoroszylskiTytułKto zabił PuszkinaRok wydania1983Opis/ Recenzja/FragmentWydawnictwoISKRYOpis:Książka Wiktora Woroszylskiego o Puszkinie jest lekturą fascynującą. Naszkicowany przez Autora wizerunek poety, pełen wewnętrznego dramatyzmu, opiera się nie na dowolnych, swobodnych impresjach, lecz na dokładnie i gruntownie zbadanych, zarazem zaś znakomicie wyzyskanych różnorodnych materiałach dokumentalnych. (...) Puszkin Woroszylskiego jest postacią tragiczną, podstawowe zaś źródło tragizmu Autor widzi w starciu poety z władzą carską. Istotnie, Puszkin był traktowany przez obu cesarzy, Aleksandra I i Mikołaja I, jako przeciwnik wyjątkowo groźny, jako człowiek niepokornego, wolnego ducha, którego próżno usiłowano okiełznać. Woroszylski znakomicie przedstawia pajęcza sieć intrygi, jaką omotywano go przez całe życie. (Z recenzji profesora Bohdana Galstera)Ilustracjetakstron545Okładka, oprawatwardaStan i inne informacjeDb+Kilka słów o autorze:Wiktor WOROSZYLSKI, urodził się w 1927 roku. Poeta, prozaik i publicysta. Na przełomie lat czterdziestych i pięćdziesiątych aktywny w grupie młodych pisarzy propagujących zasady realizmu socjalistycznego (wiersz Specyfika terenu). Od lat siedemdziesiątych związany z ruchem opozycji. Internowany po wprowadzeniu stanu wojennego. Zmarł w 1996 roku.

CIEKAWOSTKIAleksander Siergiejewicz Puszkin, Александр Сергеевич Пушкин (urodzony 6 czerwca 1799 w Moskwie, zmarł 10 lutego 1837 w Petersburgu) - poeta rosyjski, także dramaturg i prozaik, najwybitniejszy przedstawiciel romantyzmu rosyjskiego, jeden z najważniejszych romantyków światowych.

Na ja jego rozwój miały wpływ postaci dwóch przodków: jego wujka Wasilija Lwowicza Puszkina (1770-1830) i pradziadka, czarnoskórego Abisyńczyka Ibrahima Hannibala, który trafił do Rosji jako niewolnik, ale dzięki mądrości i odwadze stał się ulubieńcem cara Piotra I i otrzymał szlachectwo. Trzecią osobą, która wywarła na niego wpływ, była niania, dzięki której poznał kulturę i problemy chłopów pańszczyźnianych.

Początkowo kształcili go francuscy guwernerzy. Od 1811 przebywał w ekskluzywnym Liceum w Carskim Siole (obecnie Carskie Sioło przemianowano na Puszkin) w pobliżu Petersburga. Jego debiutanckie utwory pisane w liceum to dydaktyczno-satyryczne listy poetyckie, ody i elegie utrzymane w stylu klasycystycznym i preromantycznym.

Po ukończeniu liceum (1817) mieszkał w Petersburgu, gdzie przyłączył się do grupy Arzamas, propagującej włączenie do poezji języka potocznego i nowych gatunków , a także do kółka literackiego Zielona lampa związanego z dekabrystami .

Oburzony despotycznymi rządami Aleksandra I i później Mikołaja I pisze wiersze będące krytyką carskiej tyranii i absolutyzmu takie jak: oda Wolność (nap. 1817, wyd. 1856. Вольность) , wyszydzające Aleksandra I Bajki Noël (1818),wiersz Do Czaadajewa (1818, К Чаадаеву), i prochłopską elegię Wieś (1819, Деревня). Utwory te krążyły początkowo tylko w odpisach i zostały wydane dopiero w latach pięćdziesiątych XIX wieku. Antycarska działalność literacka spowodowała zsyłkę poety na południe Rosji.

Przed wyjazdem z Petersburga Puszkin zdążył jeszcze ogłosić w (1820) swój pierwszy poemat Rusłan i Ludmiła (1820, Руслан и Людмила), który zwrócił powszechną uwagę. Był to początek fascynacji bajronizmem, wprowadzonym przez Puszkina do literatury rosyjskiej. Kolejne utwory powstające na zsyłce (Jeniec kaukaski (1822), Fontanna Bachczyseraju (1823), Бахчисарайский фонтан, Cyganie (1824), Цыганы) utrzymane są w tym stylu.

Na zesłaniu Puszkin przebywał najpierw w Kiszyniowie, potem w Odessie, na Kaukazie i na Krymie. W tym czasie rozpoczął pracę nad poematem Eugeniusz Oniegin (Евгений Онегин), pisząc w latach 1823-1824 trzy pierwsze rozdziały. Napisał tam też słynne liryki takie jak: Sztylet (nap. 1821, wyd. 1856) i Więzień (nap. 1822, wyd. 1832).

Jesienią 1824 kara została złagodzona, zsyłka na południe Rosji zamieniona została na odosobnienie w majątku jego matki (będącym jednocześnie domem rodzinnym poety) we wsi Michajłowskoje koło Pskowa. Tu powstała tragedia romantyczna Borys Godunow, będący ilustracją walk o tron moskiewski na przełomie XVI/XVII wieku. Po stłumieniu powstania dekabrystów Puszkin został wezwany przez cara Mikołaja I do Moskwy, gdzie poznał Adama Mickiewicza i przetłumaczył kilka jego wierszy m.in. Trzech Budrysów. Puszkin ciężko przeżywał klęskę powstania dekabrystów, pod wpływem tych przeżyć powstały wiersze W głębinie syberyjskich rud (1827) i Arion (1827). W 1827 poeta, pod wpływem twórczości Waltera Scotta, napisał swój pierwszy, niedokończony utwór prozatorski: powieść historyczną Murzyn Piotra Wielkiego (nap. 1827, wyd. 1837), Piotrowi I poświęcony był też poemat historyczny Połtawa (1829).

Ilustracja do Bajki o carze Sałtanie autorstw